Τέσσερα (και κάτι) δευτερόλεπτα πλημμύρας

Τέσσερα (και κάτι) δευτερόλεπτα πλημμύρας
01. Ιουνίου 2018 Small Talk 1

Μέχρι τώρα, φαντάζομαι πως όλοι σας γνωρίζετε τι συνέβη στο χτεσινό Game 1 των φετινών Τελικών του NBA, μεταξύ των Warriors και των Cavs. Μια σειρά που υποτιμήθηκε αρκετά πριν ακόμα ξεκινήσει, έδειξε πως μπορεί ακόμα να συναρπάσει –και με το παραπάνω.

Αυτό που μοιράζονται οι δύο αντίπαλοι, είναι πως για πρώτη φορά έχουν την ανάγκη (ή την ανασφάλεια, πάρτε το όπως θέλετε) να επιβεβαιώσουν τον εαυτό τους. Τα προηγούμενα τρία χρόνια, όταν πια συναντήθηκαν στους Τελικούς, ήταν χωρίς αμφισβήτηση οι δύο κορυφαίες ομάδες της Λίγκας. Και το ήξεραν. Μπορεί και να είναι ακόμα, όμως στην πορεία τους μέχρι το τέλος του δρόμου υπήρχαν πολλές φορές που δεν έδιναν αυτή την αίσθηση. Οι Cavaliers πέρασαν δια πυρός και σιδήρου στην Ανατολή και χρειάστηκαν ασύλληπτα πράγματα από τον LeBron James για να επιβιώσουν, την ώρα που και οι Warriors τα βρήκαν μπαστούνια απέναντι στους Rockets, και κανείς δεν ξέρει τι θα γινόταν αν άντεχε λίγο ακόμα το ταλαιπωρημένο κορμί του Chris Paul. Με τον έναν ή τον άλλον τρόπο, ωστόσο, φτάσαμε ως εδώ, και τα ξημερώματα απολαύσαμε ένα μεγάλο ματς, που θα μείνει στην Ιστορία για τα τελευταία του δευτερόλεπτα, όταν οι Cavaliers ήπιαν θάλασσα και πέταξαν στα σκουπίδια μια χρυσή ευκαιρία για το break. Πάμε να δούμε λοιπόν αυτά που κρατάμε από την πρώτη σύγκρουση των δύο αντιπάλων.

Οι Dubs

Οι Warriors είναι χωρίς αμφιβολία μια από τις κορυφαίες ομάδες όλων των εποχών. Οι Πρωταθλητές μπορεί να μην παίζουν, ειδικά φέτος, πάντα ως τέτοια, όμως είναι ακόμα οι Warriors και το ξέρουν. Ίσως αυτό να είναι εν μέρει και το πρόβλημα. Η ομάδα του Kerr δεν δείχνει σε καμιά περίπτωση τη σιγουριά της ανωτερότητας που έδειχνε τα προηγούμενα χρόνια, είναι όλο και περισσότερες οι φορές που μοιάζει να χάνεται στην πορεία ενός αγώνα, όμως εξακολουθεί να διαθέτει ένα οπλοστάσιο τόσο τρομακτικό, που της αρκούν λίγες στιγμές και ακόμα λιγότερες απροσεξίες και παραλείψεις του αντιπάλου για να γείρει υπέρ της την πλάστιγγα ενός αγώνα, αφού παραμένει σοκαριστικό το πόσο μικρό είναι το περιθώριο λάθους που επιτρέπει.

Το πανέμορφο μπάσκετ στο οποίο μας έχουν συνηθίσει, με ασταμάτητη κίνηση μακριά από την μπάλα, συνεχόμενα screens και κοψίματα και υποδειγματικό διάβασμα στο transition, θέλει δουλειά. Πολλή δουλειά. Οι φετινοί Warriors δείχνουν καμιά φορά απρόθυμοι να δουλέψουν τόσο πολύ. Μοιάζουν να στρογγυλοκάθονται στο ταλέντο των superstars τους, όμως αυτό που δούλεψε κόντρα στους Rockets (το ακούσιο, ενίοτε, πάγωμα του ρυθμού, η επιβράδυνση του τέμπο και τα συνεχή post-ups του Durant, χωρίς ιδιαίτερη προεργασία, απόρροια της τυφλής εμπιστοσύνης στις ικανότητες του KD), σε ένα matchup όπου, από πλευράς ρυθμού, φοβόταν ο Γιάννης το θεριό και το θεριό τον Γιάννη, εδώ δεν κάνει τίποτα περισσότερο ή λιγότερο από το να δίνει πατήματα και ελπίδες στους Cavs. Αν οι Warriors βρουν τρόπο και διάθεση να επιστρέψουν στο «δικό τους» μπάσκετ, είναι τρομερά αμφίβολο αν αυτοί οι Cavs έχουν τα φόντα να τους ακολουθήσουν. Σε αυτό το τέμπο, όμως, η ομάδα του Cleveland έχει ελπίδες, κυρίως γιατί έχει και τον LeBron James.

Οι Warriors παραμένουν η καλύτερη ομάδα του ζευγαριού, και δεν είναι καν κοντά το αποτέλεσμα μιας τέτοιας σύγκρισης. Ωστόσο, θα πρέπει να αποφασίσουν γρήγορα, για να μη βρεθούν μπροστά σε δυσάρεστες καταστάσεις, τι ακριβώς θέλουν να κάνουν στην άμυνά τους. Το πρόβλημα ίσως να μην παρουσιαζόταν ποτέ αν υπήρχε στο παρκέ ο Iguodala, όσο όμως ο άλλοτε MVP των Τελικών κάθεται στο πλάι με πολιτικά, υπάρχουν ζόρια. Με την προθυμία τους να αλλάζουν σε όλα τα picks του James, οι Warriors προσφέρουν στον βωμό του Βασιλιά απανωτές ανθρωποθυσίες. Ουδείς από αυτούς που ο James επιλέγει να σημαδέψει και να  «καλέσει» μπροστά του μπορεί να τον σταματήσει ή να τον περιορίσει αρκετά ώστε να προλάβει η άμυνα να λειτουργήσει και να βοηθήσει. Ο LeBron τρυπάει συνεχώς με τρομακτική ευκολία, και είναι γνωστό ότι από κει και πέρα, rim protection ικανό να τον κάνει να διστάσει δεν υφίσταται.

Το θέμα, ωστόσο, είναι πως οι Warriors δεν δείχνουν έτοιμοι να πουν «ok, ας βάλει όσα είναι να βάλει, τουλάχιστον δεν θα βάλουν οι υπόλοιποι». Ο Green διστάζει να απομακρυνθεί από τους σουτέρ, μοιάζει όμως και απρόθυμος να επιτρέψει στον James ακόμα μια βόλτα προς το καλάθι. Το σημαντικότερο εργαλείο των Warriors βρέθηκε χτες συχνά χαμένο κάπου στη μέση. Όπως ήταν λογικό, η άμυνα κάποια στιγμή άρχισε να κλείνει όλο και περισσότερο γύρω από τον James, που σε αυτό το κομμάτι (ή μάλλον, και σε αυτό) είναι απλά υπέροχος: οι πάσες φεύγουν χωρίς πολλά πολλά προς τα έξω, σε κάποιον ξεμαρκάριστο σουτέρ. Αλήθεια, τι θα συμβεί αν κάποια στιγμή ο Love (1/8), ο Jeff Green (1/6), ο Clarkson (0/3) ή ο Korver (1/3) σουτάρουν κάπως καλύτερα πίσω από τη γραμμή;

Οι Warriors παίζουν με τη φωτιά. Ο πάγκος τους είναι πια αποψιλωμένος όσο ποτέ (οι 4 stars έπαιξαν χτες 45+ λεπτά) και η απώλεια του Iguodala αποδεικνύεται όλο και σημαντικότερη. Χτες γλίτωσαν από του Χάρου τα δόντια και το ξέρουν, κι ας γελούσαν στο τέλος με ικανοποίηση. Καλά έκαναν, αφού πήραν ένα ματς που κάλλιστα θα μπορούσαν να χάσουν και να μπουν σε μεγάλους μπελάδες με το καλησπέρα. Όμως έδειξαν αδυναμίες και αμφίβολες επιλογές, πέρα από τα προβλήματα που δεδομένα θα αντιμετώπιζαν (όπως το rebounding) κόντρα στους Cavs. Στην περίπτωση που συνεχίσουν να κρατούν δεμένη με λουριά την ίδια τους την επίθεση και να προσφέρουν στον James τη δυνατότητα να επιλέγει σε κάθε φάση ό, τι θέλει πάνω στο παρκέ, θα δώσουν (άθελά τους φαντάζομαι) ψυχή σε μια σειρά που οι περισσότεροι από εμάς πιστέψαμε μονόπατη, πριν ακόμα ξεκινήσει.

Οι Cavs

Η αλήθεια είναι πως δεν ξέρω τι θα μπορούσαν να κάνουν διαφορετικά οι Cavs χτες. Στο τι θα μπορούσαν να κάνουν καλύτερα, η προφανής απάντηση είναι «να σουτάρουν», όμως αυτό δεν είναι κάτι που είναι στο χέρι σου από πλευράς σκέψης και προσέγγισης. Αμυντικά, η συγκέντρωση της ομάδας του Cleveland διατηρήθηκε, ως επί το πλείστον, σε πολύ υψηλά επίπεδα. Όχι ότι δεν επιδέχεται βελτίωσης. Σε ορισμένα picks κάποιος ξεχνιέται στην αλλαγή, και οι Warriors είναι τόσο καλοί που σε όλες σχεδόν αυτές τις περιπτώσεις τιμώρησαν σχεδόν αυτόματα. Όμως οι Cavs πήγαν εξαιρετικά στις προσωπικές μονομαχίες, πήραν σίγουρα θετικό βαθμό στις αλλαγές και τον τρόπο με τον οποίο τις διαχειρίστηκαν (εκτός ίσως την αντιμετώπιση στον Curry αλλά ok, μην τρελαθούμε και τελείως, δεν υπάρχουν και πολλά δυσκολότερα πράγματα από αυτό στο παγκόσμιο μπάσκετ) ενώ ήταν φανταστικοί στο rebounding, επιβεβαιώνοντας την αναμενόμενη κυριαρχία τους σε αυτόν τον τομέα.

Στην επίθεσή, μια δοκιμασμένη λύση δεν έχει λόγο να αλλάζει. Όσο οι Warriors αλλάζουν σε όλα τα picks του James, ο ηγέτης των Cavs θα τραβάει πάνω του τον αντίπαλο που επιθυμεί και θα δημιουργεί συνεχή ρήγματα, αφού πρώτα ψάξει για κάθε ανισορροπία στα μαρκαρίσματα των συμπαικτών μπροστά του. Όταν δεν παρουσιαστεί κάποια άλλη ευκαιρία και είναι η ώρα του James να επιτεθεί, οι Cavs φροντίζουν να διώξουν από τη δυνατή πλευρά τον Durant ή τον Green με κοψίματα (συνήθως του George Hill) και να αδειάσουν τον χώρο για τον superstar τους, που μένει πλέον με ανοιχτούς διαδρόμους προς το καλάθι των Warriors.

Κάποτε η λύση θα ήταν να προκαλέσεις τον James να σουτάρει. Τώρα, με την ασύλληπτη βελτίωση του LeBron στο μακρινό σουτ, αυτό μοιάζει με ανέκδοτο. Στις περιπτώσεις που η άμυνα αποφάσισε να επιτεθεί πάνω του, ο Nance ήταν χτες λίρα εκατό, και αν συνεχίσει να είναι το ίδιο αποτελεσματικός ίσως αποδειχτεί κομβικός στην εξέλιξη της σειράς. Ο Love προσέφερε αρκετά, όμως (όπως αναφέρθηκε ήδη) ήταν άστοχος από μακριά. Αν το supporting cast των Cavs ανεβάσει τα ποσοστά του, θα βάλει μεγάλα προβλήματα στους Warriors, για τον απλούστατο λόγο ότι ο James θα συνεχίσει να τους βλέπει και οι μπάλες θα συνεχίσουν να έρχονται.

Αυτό που μου έκανε μεγάλη εντύπωση, πάντως, είναι ο τρόπος που αντέδρασαν οι Cavaliers τις φορές που οι Warriors πήγαν να ξεφύγουν στο σκορ. Οι φιλοξενούμενοι επέδειξαν τρομερή ψυχραιμία, προσαρμόστηκαν άμεσα, βρήκαν γρήγορα λύσεις και έφτιαξαν μερικές από τις ομορφότερες φάσεις που μας έχουν δείξει στα φετινά Playoffs, με υποδειγματικό spacing, υπομονή και εξαιρετικό διάβασμα. Ok, φαντάζομαι ότι βοηθάει και το γεγονός πως ώρες ώρες ο James μοιάζει με cheat.

Κοντολογίς, οι Cavaliers έκαναν αυτό που έπρεπε: έμειναν κοντά στο σκορ μέχρι το τέλος, ζωντανοί σε ένα παιχνίδι που επρόκειτο, ή τουλάχιστον έτσι έδειχνε η φάση, να κλέψουν. Ακόμα και η κακή άμυνα στον Curry, στην τελευταία κατοχή των Warriors, που τους έφερε στο -1, δεν φάνηκε να τους αποθαρρύνει. Ο James διάβασε σωστά, ο Hill έκοψε υπέροχα, το σφύριγμα ήρθε και μαζί οι βολές που θα μπορούσαν να δώσουν στους Cavaliers τη νίκη, 4.7 δευτερόλεπτα πριν το τέλος.

Και μετά, ό,τι μπορούσε να πάει στραβά, πήγε.

Ιντερλούδιο

Δεν υπάρχει άλλος σαν εσένα, αγόρι μου.

Το φινάλε

Εντάξει, το ξέρω. Το καταλαβαίνω. Ο J.R. προφανώς και δεν είχε ιδέα τι γινόταν στον θαυμαστό κόσμο γύρω του εκείνες τις στιγμές. Νομίζω ότι αυτό έχει εξαντληθεί λίγο πολύ ως θέμα, και είναι μάλλον προφανές με μια απλή βόλτα στο παγκόσμιο Internet. Από κει και πέρα, πάντως, δεν είναι ότι πέφτουμε κι από τα σύννεφα, έτσι; Δηλαδή, ξέρουμε μια χαρά όλοι ποιος είναι ο Smith, στο παρελθόν έχει προσφέρει ξανά τέτοιες μαγείες (ok, όχι σε Τελικούς, αλλά και πάλι), οπότε το ότι χάθηκε μέσα στον πανικό των τελευταίων δευτερολέπτων δεν νομίζω πως θα πρέπει να μας σοκάρει και τόσο.

Βέβαια η πλημμύρα των Cavs δεν εξαντλείται στον J.R. Γιατί η ομάδα του Cleveland συμπεριφέρθηκε σαν να μην μπορούσε να πιστέψει πως κατάφερε να φτάσει το ματς μέχρι εκείνο το σημείο, σαν να τα έκανε όλα σωστά και μετά έχασε την ψυχραιμία της από τη λαχτάρα να τελειώσει το ματς. Ο μεγαλύτερος ευεργετηθείς από το μαγικό του Smith είναι φυσικά ο Hill, ένας καθ’ όλα αξιόπιστος σουτέρ από τη γραμμή των βολών, που έχασε τη δεύτερη, η οποία θα έβαζε μπροστά τους Cavs. Προσέξτε, τη δεύτερη. Θεωρητικά, σε αυτό το σημείο και με αυτό το σκορ, την «εύκολη» από τις δύο αυτές βολές.

Και πάμε στο βασικό ερώτημα: Ο J.R. πήρε το ριμπάουντ και άρχισε να τρέχει για τη ζωή του. Για ποιον λόγο δεν υπήρξε κάποιος άνθρωπος στον πάγκο της ομάδας να προτείνει, να κατεβάσει ένα πλαίσιο, να θέσει σε ψηφοφορία ρε αδερφέ, το ενδεχόμενο να ζητήσουν οι Cavs αυτό το γαμημένο το timeout; Ο Smith κάνει κάτι απίστευτο, αλλά ok, από αυτόν τον τύπο όλα τα περιμένω. Ο Hill, εντάξει, άνθρωπος είναι, χάνει μια βολή, δεν είναι κάτι για το οποίο μπορείς σοβαρά να τον κατηγορήσεις. Όμως το ότι οι Cavs, με την μπάλα στα χεράκια τους και 4 περίπου δευτερόλεπτα στο ταμπλό δεν παίρνουν το τελευταίο τους timeout, είναι κάτι που με ξεπερνά.

Και είναι, ίσως, αυτό που θα τους στοιχίσει και τις όποιες ελπίδες τους αναλογούσαν στη σειρά.

Και τώρα;

Καταρχάς υπάρχει η πιθανότητα οι τσαμπουκάδες στο τέλος να φέρουν τιμωρίες για Thompson και Love. Αυτό είναι, προφανώς, το τελευταίο πράγμα που χρειάζεται μια τέτοια σειρά. Από εκεί που δεν περιμέναμε σχεδόν τίποτα από αυτό το ζευγάρι φέτος, να που παίρνουμε πραγματάκια. Αφήστε τους ανθρώπους να παίξουν και να λύσουν τις διαφορές τους στο παρκέ. Το γεγονός ότι δεν υπάρχει η παραμικρή συμπάθεια μεταξύ των δύο ομάδων, μόνο πρόβλημα δεν είναι. Ακριβώς το αντίθετο.

Αυτό το ματς πιθανότατα θα λειτουργήσει αφυπνιστικά για τους Warriors. Οι Cavaliers δεν μπορούν να αλλάξουν ή να βελτιώσουν και πολλά πράγματα, όμως έχω την πεποίθηση ότι οι Πρωταθλητές θα προσαρμοστούν μετά από όλο αυτό και θα εμφανιστούν καλύτεροι και πιο έτοιμοι. Το ζήτημα είναι οι ψυχολογικές ισορροπίες. Μένει να φανεί αν για τους Cavs αυτή η ήττα λειτουργήσει καταδικαστικά (αφού όντως, ήταν μια τεράστια χαμένη ευκαιρία που ίσως δεν παρουσιαστεί ξανά) ή στο μυαλό των παικτών καταγραφεί ως κάτι του στιλ «ορίστε, είμαστε κοντά, δεν είναι άπιαστη η φάση, το έχουμε».

Το σίγουρο, πάντως, είναι πως σε ό,τι έχει να κάνει με τους Warriors, το Game 1 έσπειρε αμφιβολίες. Πιθανόν όχι στους ίδιους, που ξέρουν καλύτερα από τον καθένα και η νίκη σε μια τόσο μέτρια βραδιά ίσως λειτουργήσει ακόμα και ευεργετικά, αλλά σίγουρα σε όλους εμάς που παρακολουθούμε. Το Game 1 αναζωπύρωσε το ενδιαφέρον όλων. Και αυτό μόνο καλό είναι, γιατί γεννά πλέον ανυπομονησία για την επόμενη μάχη.

Θα δούμε.


1 thought on “Τέσσερα (και κάτι) δευτερόλεπτα πλημμύρας”

  • 1
    李耳 on 1 Ιουνίου 2018 Απάντηση

    Άψογος όπως πάντα!

    Javale – J.R. 1-0 και περιμένουμε με αγωνία τη συνέχεια.

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *