Στο ένα πόδι: The Willis Reed Game

Στο ένα πόδι: The Willis Reed Game
08. Μαΐου 2018 Bedtime Stories 0

Τα χρόνια περνούν και οι εποχές αλλάζουν. Μαζί τους, αλλάζει και ο Αθλητισμός. Τα κίνητρα, οι συμπεριφορές, οι αντιδράσεις των αθλητών. Κάποτε θα ήταν παράλογο, σχεδόν ντροπιαστικό να χάσει ένας παίκτης παιχνίδι για έναν μικροτραυματισμό. Σήμερα αυτή είναι η νόρμα. Και δικαίως. Οι μεγάλοι αθλητές είναι, για τις ομάδες τους και το ίδιο το άθλημα, πάρα πολύ σημαντικοί. Είναι το ίδιο το προϊόν. Και το προϊόν πρέπει να προστατεύεται. Το ρίσκο να ελαχιστοποιείται. Το πρόβλημα σε όλο αυτό, ωστόσο, είναι πως αυτή η νοοτροπία της αυταπάρνησης, της συνέπειας, της αυτοθυσίας, αυτή η νοοτροπία που πλέον, με τη βοήθεια και της επιστήμης, γνωρίζουμε πως είναι προτιμότερο, αν κοιτάζει κανείς τη μεγάλη εικόνα, να αποφεύγεται, αυτή λοιπόν η νοοτροπία υπήρξε το υλικό που δημιούργησε Μύθους, και έκανε γήπεδα ολόκληρα να τρέμουν από συγκίνηση και δέος.

Και καθώς μιλάμε για γήπεδα, ελάχιστα είναι αυτά που στην Ιστορία του Αθλητισμού έχουν βιώσει τη συγκίνηση, το ρίγος και την αγνή πώρωση που ένιωσε το κοινό του Madison Square Garden το βράδυ της 8ης Μαΐου του 1970, όταν είδε τον εμβληματικό Willis Reed να πατάει κουτσαίνοντας το παρκέ λίγο πριν το jumpball του Game 7 των Τελικών απέναντι στους Lakers του Wilt Chamberlain, του Elgin Baylor και του Jerry West. Ο Αρχηγός των Knicks είχε υποστεί ρήξη μηριαίου στο Game 5, και με το ζόρι μπορούσε να περπατήσει. Χωρίς αυτόν, οι Knicks δεν είχαν καμιά ελπίδα. Στα 4 παιχνίδια που αγωνίστηκε κανονικά, έγραψε κατά σειρά 37, 29, 38 και 23 πόντους, μαζεύοντας παράλληλα 15 ριμπάουντ κατά μέσο όρο. Στο Game 6, όμως, με τον Reed εκτός μάχης, ο Chamberlain τρομοκράτησε τους Knicks και με 45 πόντους και 27 ριμπάουντ οδήγησε τους Lakers σε εύκολη επικράτηση με 135-113.

Ο Reed αποφάσισε πως δεν υπήρχε περίπτωση να μην παίξει στο ματς. Πέρασε όλο το απόγευμα πριν το παιχνίδι στα αποδυτήρια, με τους φυσιοθεραπευτές να επιχειρούν να μετριάσουν τον πόνο στο πόδι του με… καυτές κομπρέσες. Θα εκπλαγείτε, αλλά το πλάνο δεν δούλεψε. Λίγη ώρα πριν το jumpball, αποφασίστηκε να του γίνει ένεση. «Ήταν μια μεγάλη βελόνα. Είδα αυτή τη βελόνα και έμεινα άφωνος. Απλά έκανα κουράγιο. Νομίζω ότι υπέφερα περισσότερο από τη βελόνα, παρά από τον τραυματισμό τον ίδιο», έλεγε αστειευόμενος αργότερα ο Reed. «Η αλήθεια είναι, πάντως, ότι ήταν τέτοιος ο τραυματισμός που ούτε η ένεση μπορούσε να κάνει και πολλά. Στην πραγματικότητα, ο πόνος δεν έφυγε. Θυμάμαι τον Dave DeBusschere να με χτυπά στον ώμο και να μου λέει «αν μπορέσεις να μας δώσεις 20 λεπτά, θα κερδίσουμε». Δεν μπορούσα να δεχτώ ότι δεν θα έπαιζα».

Την ίδια ώρα, στο παρκέ του Garden, οι δύο ομάδες συνεχίζουν το ζέσταμά τους. Και τότε, ο Willis Reed εμφανίζεται ξαφνικά από τα αποδυτήρια, περπατώντας προς το παρκέ. Το κοινό του Garden εκρήγνυται. Κανείς δεν περίμενε να τον δει, όλοι πίστευαν πως ήταν πια σίγουρο ότι δεν θα μπορούσε να παίξει. Οι Lakers σταματούν το ζέσταμα και μένουν να τον κοιτάζουν. Ο ίδιος, δεν γυρίζει το βλέμμα. «Δεν γύρισα καν να τους κοιτάξω. Μπήκα απλά στο ζέσταμα της ομάδας, και έκανα μερικά σουτάκια. Κοντά στο καλάθι, γιατί ήθελα να σιγουρευτώ ότι θα μπουν». 

Ακόμα και σήμερα, πολλοί πιστεύουν ότι όλο αυτό ήταν ένα τρικ, σχεδιασμένο από τον Reed και τον προπονητή των Knicks, Red Holzman. Ούτε οι ίδιοι οι παίκτες των Knicks εκείνο το βράδυ δεν ήταν σίγουροι για το τι ακριβώς συνέβη. «Μας έδωσε τεράστια ψυχολογική ώθηση», έλεγε μετά το ματς ο Dick Barnett. «Δεν ξέρω αν ήταν προσχεδιασμένο από τον Willis και τον Red, αυτό που ξέρω όμως είναι ότι δούλεψε, και η ψυχολογία μας πήγε στα ύψη». Ο ίδιος ο Holzman, αρνήθηκε κατηγορηματικά το σενάριο αυτό. «Δεν ήταν καν δική μου απόφαση το να κάνει ένεση και να παίξει. Το άφησα πάνω του, η απόφαση ήταν δική του και των γιατρών. Όμως και μόνο η παρουσία του στο παρκέ ήταν για μας κάτι πολύ σημαντικό. Σήμαινε πάρα πολλά, ειδικά από τη στιγμή που έβαλε τα δύο πρώτα σουτ. Πιστέψαμε ότι θα μπορούσε να είναι ο γνωστός Willis, κι αυτό μας έδωσε το μομέντουμ, τη ροή που χρειαζόμασταν».

New York Daily News

Ασφαλώς, ο Reed εκείνο το βράδυ δεν θα μπορούσε να είναι «ο γνωστός Willis». Στιγμές πριν ξεκινήσει το ματς, αντιλήφθηκε τον Wilt Chamberlain να τον κοιτάζει απορημένος. Ο Αρχηγός των Knicks βρήκε τη στιγμή κατάλληλη για χαβαλέ. «Δυσκολεύομαι λιγάκι να πάω προς τα δεξιά», είπε στον Chamberlain. Το inside joke ήταν ότι όλοι ήξεραν ότι ο Reed δεν μπορούσε να πάει δεξιά ακόμα και υγιής. Κουτσαίνοντας πάνω κάτω στο παρκέ, ευστοχεί στα δύο πρώτα σουτ της ομάδας του. Αυτοί οι 4 πόντοι θα ήταν και οι τελευταίοι του στο ματς. Την ίδια στιγμή, όμως, ο Reed, που σε κάποιες φάσεις δεν ακολουθούσε καν την επίθεση των Knicks ή δεν μπορούσε να πηδήξει για να διεκδικήσει τα ριμπάουντ, βάζει το τεράστιο κορμί του ανάμεσα στον Chamberlain και το καλάθι της ομάδας της Νέας Υόρκης. Αυτό, μπορούσε να το κάνει ακόμα. «Δεν σταματούσε να σπρώχνει τον Chamberlain», έλεγε ο Cazzie Russell. «Τον έβγαζε συνεχώς μακριά από το καλάθι, και δεν του επέτρεπε να παίρνει τα εύκολα, κοντινά σουτ που μας είχαν διαλύσει στο προηγούμενο ματς». Και κάπου εδώ, τελειώνει και η λίστα των όσων μπορούσε αγωνιστικά να συνεισφέρει στο ένα του πόδι ο Willis Reed εκείνο το βράδυ.

Μόνο που οι Knicks, κάτω από το θόρυβο ενός αφιονισμένου πλέον πλήθους, δεν χρειάζονταν τίποτα περισσότερο από τον Αρχηγό τους. «Όταν ο Willis μπήκε περπατώντας στο γήπεδο, και είδα τους Lakers να σταματούν το ζέσταμα και να τον κοιτάζουν απορημένοι, είπα στον εαυτό μου, τους έχουμε», θυμάται ο τεράστιος Walt Frazier. Α ναι, ο Frazier. Ο αντίκτυπος της παρουσίας του Reed στο ματς έκανε τη διαφορά και έπλασε τον Μύθο, μόνο που αυτό που καμιά φορά χάνεται στην Ιστορία είναι πως, για να κερδίσουν τελικά οι Knicks, κάποιος έπρεπε να βάλει και την μπάλα στο καλάθι. Και εκείνο το βράδυ, ο «Clyde» έκανε ασύλληπτα πράγματα στο παρκέ του Garden, σε τέτοιο βαθμό που η επικρατούσα άποψη, ακόμα και στις μέρες μας, είναι ότι πρόκειται για την κορυφαία παράσταση σε Game 7 όλων των εποχών. Για να μιλήσω με νούμερα, ο Frazier τελείωσε το ματς με 36 πόντους, έχοντας 12/17 σουτ και 12/12 βολές, 19 ασίστ (ο Χριστός κι η μάνα του) και 7 ριμπάουντ, ενώ από το υλικό που έχουμε φαίνεται πως έκανε και ένα σωρό κλεψίματα, μόνο που την εποχή εκείνη η στατιστική δεν τα μετρούσε. Αυτός ο τύπος, αυτός ο υπέροχος τύπος που μπορείτε να απολαύσετε στην παρακάτω φωτογραφία.  

Όταν όλα τελείωσαν, οι Knicks είχαν πάρει το ματς με 113-99, και μαζί τον πρώτο τους τίτλο. Ο Reed ψηφίστηκε MVP των Τελικών, και το 2010 το ESPN χαρακτήρισε το συγκεκριμένο ματς «το σπουδαιότερο Game 7 στην ιστορία των Τελικών του NBA». Μετά το τέλος, λουσμένος με σαμπάνια, ο αλλόφρων Dave Stallworth έλεγε στους δημοσιογράφους: «Δεν είναι δυνατόν, δεν υπήρχε περίπτωση να παίξει ο Reed, με το ζόρι μπορούσε να περπατήσει. Είναι ένας πανέμορφος, απλά πανέμορφος άνθρωπος». Λίγες στιγμές αργότερα, στα αποδυτήρια των Knicks, ο μυθικός δημοσιογράφος Howard Cosell, έχοντας μπροστά του τον Willis Reed, του είπε συγκινημένος, σε ζωντανή σύνδεση: «Αντιπροσωπεύεις ό,τι καλύτερο έχει να προσφέρει η ανθρώπινη φύση».

New York Daily News

«Ήταν το Game 7», θυμάται ο Reed. «Ήθελα να παίξω. Μιλάμε για τον τίτλο του Πρωταθλητή, τη στιγμή για την οποία παλεύεις όλη σου τη ζωή. Δεν θα άντεχα να αντικρίσω το πρόσωπό μου στον καθρέφτη, μετά από 20 χρόνια, και να σκεφτώ ότι δεν έκανα τα πάντα για να παίξω». Όχι 20, αλλά 48 χρόνια αργότερα, κάθε φορά που ο Willis Reed κοιτάζει στον καθρέφτη, αντικρίζει αυτό που βλέπει κάθε φίλος των Knicks, κάθε λάτρης του μπάσκετ και του Αθλητισμού γενικότερα: έναν ζωντανό Θρύλο.


Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *