A Warrior and a Poet

A Warrior and a Poet
28. Μαρτίου 2018 Legends 0

Μια μέρα σαν κι αυτή, στις 28 Μαρτίου του 1973, μπαίνουν τίτλοι τέλους στην τεράστια καριέρα του Wilt Chamberlain, που παίρνει οριστικά την απόφαση να σταματήσει το μπάσκετ. Ανάμεσα στα δεκάδες ρεκόρ που αφήνει παρακαταθήκη, υπάρχει ένα που σπάνια αναφέρεται, αν και είναι αδιανόητα εντυπωσιακό: σε μια καριέρα 14 σεζόν στο NBA, στην οποία αγωνίστηκε σε 1.045 παιχνίδια, ο Chamberlain δεν αποβλήθηκε ποτέ λόγω φάουλ! 

Τώρα, είναι αλήθεια ότι ο Wilt ήταν από τους πιο χαλαρούς και ωραίους τύπους της εποχής, μιας εποχής που στο μπάσκετ οι καυγάδες στα ματς ήταν πάρα πολύ συνηθισμένοι, όμως ο ίδιος έμπλεκε πολύ σπάνια, λόγω του γεγονότος ότι είχε πλήρη επίγνωση της αγωνιστικής και -κυρίως- σωματικής ανωτερότητάς του από τους υπόλοιπους παίκτες. Και την ίδια ακριβώς επίγνωση είχαν και οι αντίπαλοί του. Όμως αυτό δεν είναι ένα κείμενο αφιερωμένο στον Wilt, αλλά σε έναν τύπο που, κάποτε, για λίγα δευτερόλεπτα, δεν έδωσε καμιά σημασία στην ανωτερότητα του θηρίου.

Ο Tom Meschery γεννήθηκε το 1938 στο Harbin, από Ρώσους γονείς που έφυγαν από τη Σοβιετική Ένωση μετά την επανάσταση των Μπολσεβίκων το 1917. Το πραγματικό του όνομα ήταν Tomislav Nikolayevich Meshcheryakov, με το επώνυμο να αλλάζει με πρωτοβουλία του πατέρα του, μετά τη μετακίνηση της οικογένειας στις ΗΠΑ και υπό τον φόβο των διώξεων εναντίον των κομμουνιστών την εποχή του Μακαρθισμού. Ψηλός, δυνατός και τρομερά ανταγωνιστικός, ο Tom έφτιαξε το όνομά του στο Saint Mary’s College και επιλέχθηκε στο Draft του 1961 από τους Philadelphia Warriors, όπου θα γινόταν συμπαίκτης του Chamberlain και θα συνδεόταν μαζί του με ειλικρινή φιλία. «Λάτρευα τον Wilt», έλεγε χρόνια αργότερα ο Meschery στο Sports Illustrated. «Ήταν ένας από τους πιο παρεξηγημένους ανθρώπους στον κόσμο. Ο πιο γλυκός, ευγενικός, πράος τύπος που γνώρισα ποτέ». Κι όταν ο Chamberlain άφησε πίσω του αυτόν τον κόσμο, το 1999, ο Meschery έγραψε για εκείνον το ποίημα «Mourning Wilt».

Οι δυο τους έπαιξαν μαζί για 4 χρόνια. Ο Meschery ήταν εκεί στη μεγαλύτερη ίσως βραδιά του Wilt, στο φημισμένο ματς που ο Chamberlain σκόραρε 100 πόντους. «Το μεγαλύτερο λάθος της ζωής μου ήταν που δεν κράτησα την μπάλα από εκείνο το παιχνίδι. Σήμερα θα ήμουν πάμπλουτος«, αστειεύεται ο Meschery. Το 1962 ο «Mad Russian» είχε τα περισσότερα φάουλ σε ολόκληρη τη Λίγκα, κι όμως, την αμέσως επόμενη σεζόν, ο Meschery έγινε ο πρώτος All-Star που δεν είχε γεννηθεί σε αμερικανικό έδαφος. Το 1965 ο Chamberlain πήγε στους Sixers, και ο Meschery έμεινε στους Warriors, που στο μεταξύ είχαν μετακομίσει στο San Francisco. O γλυκύτατος αυτός κύριος έγινε γνωστός ως ένας από τους πιο σκληρούς enforcers εκείνης της εποχής, κληρονομιά που μάλλον τον αδικεί, αφού ήταν όντως καλός παίκτης και όχι ένας απλός ξυλοκόπος. Συνολικά έπαιξε στο NBA για μια δεκαετία, έχοντας μέσους όρους 12.7 πόντους και 8.6 ριμπάουντ, ενώ η φανέλα του με το #14 έχει αποσυρθεί από τους Warriors. Τα χρόνια της νιότης του, πάντως, έμπλεκε συχνά σε καυγάδες πάνω στο παρκέ. Η μοίρα το θέλησε έτσι, που κάποτε, σε έναν από αυτούς τους καυγάδες, πήγε να τα βάλει με τον Chamberlain. Το περιστατικό είναι φτιαγμένο με τα υλικά που πλάθονται οι μύθοι και τα όνειρα.

Εκείνη την εποχή ο Chamberlain έπαιζε στη Philadelphia, και ο άλλοτε συμπαίκτης του, Meschery, ήταν πια παίκτης των Seattle Supersonics. Σε ένα ματς μεταξύ των δύο ομάδων, ο Meschery πήρε την εσωτερική και βρήκε μπροστά του τον Chamberlain. Ο ήρωάς μας ήξερε τι τον περιμένει, για αυτό και έκανε 4 προσποιήσεις, προσπαθώντας να βγάλει το θηρίο από την ισορροπία του. Όταν τελικά αποφάσισε να σηκωθεί, ο Chamberlain τον φιλοδώρησε με μια εντυπωσιακή τάπα. Ο Meschery ξαναπήρε την μπάλα, προσποιήθηκε και πάλι, σηκώθηκε ξανά προς το καλάθι και ο Chamberlain τον έκοψε ξανά, βρίσκοντάς τον πάντως κατά λάθος λιγάκι με τον αγκώνα στο κεφάλι. Εξοργισμένος, ο θεούλης επιτέθηκε στον Chamberlain. «Κάποιος με χτύπησε με τον αγκώνα», αφηγείται ο Meschery. «Δεν είδα ποιος, απλά γύρισα να τον αντιμετωπίσω. Τελικά ήταν ο Wilt». Και τότε, σε μια σκηνή που πιθανότατα ενέπνευσε δεκάδες cartoons έκτοτε, ο Chamberlain άπλωσε το τεράστιο χέρι του και του κράτησε το κεφάλι, διατηρώντας τον σε μια απόσταση που οι γροθιές του Meschery δεν μπορούσαν να τον φτάσουν. Ο ίδιος ο Meschery, θυμάται το περιστατικό ως εξής: «Εγώ ήμουν ο μόνος σε αυτό τον καυγά που προσπαθούσα να τον χτυπήσω. Εκείνος κρατούσε το χέρι του στο μέτωπό μου, και οι γροθιές μου απλά δεν τον έφταναν. Ο τύπος γελούσε και μου έλεγε «Tommy, τι στο διάολο κάνεις;», πράγμα που με εξόργιζε ακόμα περισσότερο. Κάποια στιγμή, όταν κατάλαβα ότι όλο αυτό δεν είχε το παραμικρό νόημα, τον άκουσα να μου λέει απλά «Αρκετά». Και σταμάτησα. Νομίζω πάντως ότι κατάφερα μια φορά να τον βρω ξυστά στον ώμο. Γενικότερα, βέβαια, το περιστατικό ήταν μάλλον ξεκαρδιστικό»…

 

Όταν τελικά ο Meschery αποφάσισε να σταματήσει το μπάσκετ, δοκίμασε να γίνει προπονητής. Όπως ο ίδιος παραδέχτηκε, όμως, δεν ήταν ιδιαίτερα καλός σε αυτό. Πέρασε μια περίοδο κατάθλιψης, και αυτό που τελικά τον έσωσε ήταν η ποίηση. Επέδειξε εντυπωσιακή φιλομάθεια, ολοκλήρωσε τις σπουδές του στο Πανεπιστήμιο της Iowa και ακολούθησε τα συγγραφικά χνάρια των προγόνων του, αφού (σοβαρά) από τη μεριά της μητέρας του είναι απόγονος του Tolstoy! Στα χρόνια που ακολούθησαν, ο Tom Meschery εξέδωσε αρκετές ποιητικές συλλογές, ορισμένα πεζά, ενώ δίδαξε για πολλά χρόνια Αγγλική φιλολογία σε Γυμνάσια της Nevada. Και είναι μάλιστα βραβευμένος ποιητής, αφού από το 2002 έχει εισαχθεί στο Nevada Writers Hall of Fame. «Δίδασκα σε σχολεία και έγραφα για πολύ μεγαλύτερο μέρος της ζωής μου από ό,τι έπαιξα μπάσκετ. Για αυτό στο μυαλό μου υπήρξα πρώτα δάσκαλος και ποιητής, και μετά αθλητής».

To 2006, λίγο καιρό αφότου αποσύρθηκε οριστικά από τη διδασκαλία, διαγνώστηκε με πολλαπλό μυέλωμα, ένα είδους καρκίνου των πλασματοκυττάρων, ενός τύπου λευκών αιμοσφαιρίων στο μυελό των οστών, για τον οποίο δεν υπάρχει θεραπεία. Ο Tom Meschery, όμως, υπήρξε πάντοτε πολεμιστής και ποιητής συνάμα, και ως τέτοιος αντιμετωπίζει και το κακό χαρτί που του μοίρασε η ζωή, καθώς οδεύει προς τη δύση της: «Ο καρκίνος είναι σε αδράνεια για περίπου 10 χρόνια τώρα, όμως έχω εδώ και πολύ καιρό σταματήσει να σκέφτομαι σε χρόνια -σκέφτομαι μόνο σε μήνες. Μου αρέσουν οι μήνες. Όχι οι μέρες, οι μέρες ακούγονται, ξέρεις, κάτι υπερβολικά «πνευματικό». Και οι βδομάδες δεν μοιάζουν αρκετές, ουσιώδεις. Αλλά οι μήνες, οι μήνες είναι καλοί. Μπορώ να κάνω τόσα πολλά πράγματα σε έναν μήνα».


Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *